The February 2018 issue of JazzFlits includes a review of Trio. Original text and Google Translation below:

* * * * *
​
Trio Review by Herman te Loo
JazzFlits, February 12, 2018

Het bestuderen van klassieke jazz en het analyseren van beroemde solo’s hoeft bepaald niet te leiden tot droge, intellectualistische muziek. De jonge Amerikaanse saxofonist/klarinettist viel al eens op in het kwartet Earprint, dat de relatie onderzocht tussen de pianoloze kwartetten van Ornette Coleman en Gerry Mulligan. Ook in zijn debuut als leider, ‘Trio’, treffen we weer geen akkoordinstrument. Het stelt hem in staat zijn kennis van de traditie op eigen wijze te interpreteren, en tevens eer te betonen aan recentere muzikale helden, zoals Steve Coleman en Steve Lehmann. Zijn lichte toon op tenor lijkt een verwijzing naar de altsaxsound van deze twee invloedrijke New Yorkers.

Compositorisch zijn de twee ook nadrukkelijk aanwezig als voorbeelden, met hun complexe ritmiek, gecombineerd met toegankelijke funk- en hiphop invloeden. Maar Sun biedt meer dan dit alleen, zoals postbop-stukjes, vrije impro en een tamelijk traditionele lezing van de standard ‘All of me’. Ook schuwt hij grotere vormen niet, en stapt hij soms halverwege een compositie over van tenorsax naar klarinet, om weer bij het eerste instrument terug te keren (‘Air purifier’)

Greek jazz blog Vinyl Mine published a short write-up on Trio. Read the original text and Google Translation below:

TRIO / KEVIN SUN μια… επιστημονική-αναλυτική προσέγγιση στην τζαζ μουσική
Original review in Vinyl Mine
February 12, 2018

Μία ιδιαίτερη περίπτωση μουσικού έχουμε εδώ, αυτήν του τενόρο σαξοφωνίστα Kevin Sun (χειρίζεται επίσης C-melody σαξόφωνο –σαξόφωνο «κλειδωμένο» στο ντο δηλαδή, ένα σαξόφωνο που «κινείται» μεταξύ άλτο και τενόρου– όπως επίσης και κλαρινέτο) και περαιτέρω τού συγκροτήματός του Trio, το οποίο συναποτελούν οι Walter Stinson μπάσο και Matt Honor ντραμς. Η ιδιαιτερότητα του Sun αφορά στο γεγονός πως έχουμε να κάνουμε μ’ έναν λόγιο και… επιστημονικό αναλυτή-αυτοσχεδιαστή, που έχει τη δική του προσέγγιση στην τζαζ μουσική. 
​
Βασικά, ο Sun είναι από ’κείνους τους συνθέτες-οργανοπαίκτες, που πιστεύουν πως η ανάλυση ενός αυτοσχεδιαστικού σόλο, μπορεί να αναπαραχθεί στο χαρτί και να διδαχτεί, και πάνω σ’ αυτή τη βάση έχει κάνει μεταγραφές σόλι (περισσότερες από 120 διαβάζω στο μέσα μέρος του triple-folded cover) των John Coltrane, Steve Coleman, Hank Jones, Joe Henderson, Clifford Brown και Vijay Iyer μεταξύ άλλων (όχι μόνο σαξοφωνιστών δηλαδή). Τα συμπεράσματα, που προκύπτουν απ’ αυτές τις αναλύσεις, ο Sun, τα επεξεργάζεται και πάνω σ’ αυτά συνθέτει τα δικά του κομμάτια (και χτίζει τα δικά του σόλι), δίχως στο παίξιμό του, πάντως, να θυμίζει τους μουσικούς που, κυρίως, μελετά.

Ο Kevin Sun έχει σπουδάσει βασικά με τους Miguel Zenón και John Hollenbeck και ως «αναφορές» του θεωρεί τους jazzmen, που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Επίσης έχει βρεθεί στη σκηνή με τους Kenny Burrell, James Moody, Dave Liebman, Vijay Iyer κ.ά., ενώ είναι επίσης blogger με ειδίκευση στο κεφάλαιο «jazz και λογοτεχνία» και άλλα διάφορα. Γενικώς, και παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Sun δείχνει πως έχει απόψεις για τα τζαζ-πράγματα, οι οποίες προκύπτουν από την βαθιά όσο και «κυκλική» ενασχόλησή του με τη μουσική που αγαπάει.

Σ’ αυτό το ντεμπούτο-φερώνυμο άλμπουμ του [Endectomorph Music, 2018] ο Kevin Sun παραθέτει έντεκα δικές του συνθέσεις, δύο που ανήκουν συνολικώς στο τρίο και μία version (στο στάνταρντ “All of me” των Gerald Marks και Seymour Simons από το 1931).

Βασικά θα λέγαμε πως η προσέγγιση του Sun χρωστάει πολλά στους μοντερνιστές του σαξοφώνου και κυρίως στον Lee Konitz, ενώ δεν είναι λίγες οι αναφορές του, έμμεσες ή άμεσες, στον Charlie Parker. Σε κάθε περίπτωση εδώ έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σφοδρό τζαζ άλμπουμ, με εντυπωσιακά παιξίματα-σόλι και με κορυφώσεις άλλοτε δραματικές (π.χ. άκου το ελεγειακό “Deliver the keys”) και άλλοτε ισχυρώς εξωστρεφείς, ροκ σχεδόν, όπως στο “Misanthrope”.

Η αλήθεια είναι μία. Ο Kevin Sun με το Trio του προτείνουν ένα ιδιόμορφο άλμπουμ, με πολλές κρυφές αρετές και ιδιοτροπίες, που θα ενθουσιάσει τους ακραιφνείς jazz fans.
​
Επαφή: www.thekevinsun.com

Google Translation:​

Jazz Journal in the UK wrote a bit about Earprint for its January 2017 issue. Full review below:

Earprint (2 stars)

By Derek Ansell (Jazz Journal, January 2017)

This pianoless quartet seem to be offering a 21st take on the Ornette Coleman method of free jazz with slightly different instrumentation. Palmedo seems to have a very good rapport with Sun, mostly on tenor sax, although he does play clarinet on two compositions. All the tracks have free-flowing, improvised lines with strong, almost equal importance given to the bass and drums. Palmedo also uses an ocean drum on one track. With tracks like The Holy Quiet and The Golden Girder Strikes Again, it is all somewhat esoteric and tongue in cheek. All the musicians merge well together on each selection and there is an attractive, spontaneous feel to most pieces. Good fun, if you like this sort of thing. 

We receive three stars in the February 2017 issue of Jazzwise Magazine over in the UK. Perhaps this bodes well for future Earprint excursions across the pond.

Donovan Burtan, host of the podcast The Incoverables in Montreal, interviewed Kevin about the release of Earprint in advance of their show at Cafe Resonance on January 21, 2017. Listen to the full interview below: